درمان آرتروز (ساییدگی غضروف) شانه براساس نوع، شدت و علت سایش

درمان آرتروزانواع مختلفی از آرتریت وجود دارند که می‌توانند بدن را تحت تأثیر قرار دهند. آرتریت به طور گسترده، زمانی که در مفصل شانه به وجود می‌آید، به پنج دسته مختلف تقسیم می‌شود. شایعترین نوع آن تحت عنوان اُستئوآرتریت یا آرتروز شناخته می‌شود. این نوع آرتریت موجب ساییدگی و پارگی مفصل در طول سال‌ها و منجر به از دست دادن تدریجی غضروف در مفصل می‌شود. از آنجائی که استخوان زیرین نیز در کنار مفصل قرار دارد، سائیدگی حاصل باعث ایجاد درد و التهاب نیز می‌شود.

آرتریت شانه می‌تواند بر دو بخش جداگانه از مفصل شانه شما تأثیر بگذارد. اولین قسمت جایی است که استخوان ترقوه به بخش بالایی و بیرونی استخوان کتف یا نوک شانه متصل می‌شود. قسمت دیگر، سر استخوان بازو یا هومروس است. دانستن اینکه کدام قسمت از شانه شما آسیب دیده است و درد شما ناشی از کدام نوع آرتریت است، دارای اهمیت زیادی است. هنگامی که پزشک جواب ابن سؤال را می‌یابد، می‌تواند شما را راهنمایی کند که کدام روش درمان برای شما سودمند خواهد بود.

به طور کلی توصیه می‌شود برای هرگونه ناراحتی مزمن یا درد جزئی در شانه به پزشک مراجعه کنید. درک علائم و علل آرتریت شانه، تشخیص دقیق و پیگیری یک برنامه درمانی مناسب، می‌تواند عملکرد مفصل سالم را تقویت کند و پیشرفت علائم را به حداقل برساند یا متوقف کند. به عنوان یک قاعده کلی، اگر آرتریت شانه به موقع تشخیص داده شود و در اوایل فرآیند بیماری درمان شود، نتیجه از نظر درد و عوارض کمتر، برای بیمار بهتر خواهد بود.

امروزه با کمک گرفتن از روش‌هایی مانند فیزیوتراپی، ورزش درمانی، الکتروتراپی، لیزر درمانی، تحریک الکتریکی، اولتراسوند و تزریق کورتون و ژل در مفصل شانه می‌توان درد ناشی از این عارضه را کاهش داد.

در کلینیک تخصصی طب فیزیکی و توانبخشی سامان روش‌های زیادی برای درمان و توانبخشی بیماران مبتلا به آرتروز شانه مهیا شده است. برای دریافت اطلاعات بیشتر یا رزرو نوبت می‌توانید با شماره‌های 02188612551 تماس حاصل فرمایید.

انواع مختلف آرتریت شانه


آرتریت به طور کلی التهاب مفصلی حاصل از آسیب تروماهای مستقیم، بیماری‌ها، یا سائیدگی و پارگی در یک شیوه زندگی فعال را نشان می‌دهد. بیش از 100 نوع آرتریت وجود دارد که می‌توانند قسمت‌های مختلف بدن یک فرد را تحت تأثیر قرار دهند. شانه مستعد ابتلا به انواع مختلف آرتریت است.

اگرچه آرتریت‌های شانه دارای انواع مختلفی است، اما همه آنها علائم مشترکی مانند درد مفاصل شانه و تورم دارند و با گذشت زمان سرانجام دامنه حرکت را محدود می‌کنند. در اینجا پنج شکل متمایز از آرتریت شانه را ارائه می‌دهیم:

آرتریت روماتوئید یا روماتیسم مفصلی

یک نوع شایع از آرتریت مزمن شانه، یک بیماری خودایمنی به نام آرتریت روماتوئید (RA) است، زمانی که سیستم ایمنی بدن به پوشش بافتی مفصل را حمله می‌کند و باعث ایجاد التهاب و تورم می‌شود.

در این بیماری، آسیب مفصلی گسترده‌ای همراه با سائیدگی استخوان‌ها در برابر یکدیگر و درد شدیدی وجود دارد که ممکن است باعث سفتی در شانه شود. این سفتی ممکن است در صبح زود پس از بیدار شدن از خواب، ملموس‌تر باشد.

آرتروز یا اُستئوآرتریت

شایع‌ترین فرم آرتریت دژنراتیو، همراه با سایش و پاره شدن مفاصل، تحت عنوان استئوآرتریت (OA) نامیده می‌شود. این بیماری می‌تواند حاصل از پیری، فعالیت‌های ورزشی و چاقی باشد. همچنان که سن فرد افزایش پیدا می‌کند، نوعی از هم پاشیدگی در بافت‌های نرم و نرمچه‌ی غضروف که از دو انتهای مفصل محافظت می‌کند، به وجود می‌آید و این منجر به آسیب استخوان‌ها در برابر یکدیگر می‌شود و موجب درد، سفتی و حساسیت مفصل می‌گردد.

آرتریت بعد از تروما

با هر گونه آسیب شانه، ممکن است آرتریت بعد از تروما (PA) نیز، که یکی از اشکال استئوآرتریت است، در شانه ایجاد شود. آسیب‌های شانه به علت بی ثباتی مفصل لولایی شایع هستند و شکستگی یا دررفتگی شانه می‌تواند باعث ایجاد آرتریت بعد از تروما شود. همچنین تصادفات و یا جراحات وارده در هنگام ورزش‌های تماسی نیز ممکن است باعث ایجاد این بیماری شوند. PA همچنین منجر به احتباس مایع در مفصل شانه می‌شود و در نتیجه می‌تواند موجب درد و تورم خیلی شدید گردد.

بافت‌مردگی بی‌خونی یا آواسکولار نکروز

بافت‌مردگی بی‌خونی یا آواسکولار نکروز (AVN) یک بیماری پیشرفته است که منجر به مرگ بافت مفصل استخوانی در هنگام آسیب یا بیماری، محدود شدن جریان خون به شانه و در نتیجه ایجاد آرتریت در شانه می‌شود.

سلولهای استخوانی نیاز به عرضه سالم خون حاوی اکسیژن و مواد مغذی دارند، بنابراین وقتی گردش خون قطع می‌شود، بافت‌های سلولی استخوان تضعیف می‌شوند و شانه مستعد ابتلا به آرتریت می‌گردد. این بیماری می‌تواند نتیجه‌ای از دررفتگی مفصلی، شکستگی و مصرف دوزهای بالای استروئیدها باشد.

آرتروپاتی پارگی روتاتور کاف

شانه یک عضله گرداننده شانه یا روتاتور کاف دارد که تیغه شانه را از طریق یک شبکه از تاندون‌ها و عضلات به بالای بازو متصل می‌کند. آسیب‌های روتاتور کاف در استفاده بیش از حد از شانه یا تصادفات رایج هستند. پارگی در تاندون‌های روتاتور کاف می‌تواند یک نوع آرتریت شانه‌ای ایجاد کند که آرتروپاتی پارگی روتاتور کاف نامیده می‌شود.

کاف پاره شده نمی‌تواند هومروس (استخوان بازو) را که شروع به تغییر مکان و سائیده شدن به بخش بالایی و بیرونی استخوان کتف کرده است، تقویت کند و حرکت دهد. این نیز به تدریج موجب بروز آرتریت به دلیل آسیب استخوان می‌گردد. این نوع آرتریت، با درد و ضعف شدید در عضلات شانه همراه است که می‌تواند باعث شود بلند کردن هر چیزی از روی زمین بسیار خسته کننده شود.

چه عواملی در ایجاد آرتریت شانه تأثیر دارند؟


هیچ کس علت دقیق آرتریت شانه را نمی‌داند، اما اکثر افراد مبتلا به آرتریت حداقل یکی از ویژگی‌های زیر را دارند.

ترومای مفصل شانه

استخوان شکسته، دررفتگی (وقتی که سر استخوان بازو از حفره شانه خارج می‌شود) یا سایر آسیب‌های جسمی یا جراحی می‌تواند باعث آسیب به مفصل شانه شود که در نهایت منجر به استئوآرتریت شانه می‌گردد. علائم ممکن است تا چند سال پس از تروما ظاهر نشوند.

کشیدگی مفصل شانه و آسیب مزمن

افرادی که شغل یا شیوه زندگی آنها طوری است که دائماً اشیاء سنگینی را به بالای سر خود بلند یا پرتاب می‌کنند، یا افرادی که فعالیت‌هایی با فشار زیاد انجام می‌دهند، مانند بریدن چوب یا استفاده از یک هوا-چکش، ممکن است در مفاصل شانه خود "مینی تروما" تجربه کنند، که به نوبه خود احتمال ابتلا به استئوآرتریت شانه را در این گونه افراد بالا می‌برد.

سن بالا

آرتریت شانه اغلب در افراد بالای 50 سال اتفاق می‌افتد. شیوع استئوآرتریت علامت دار با سن افزایش می‌یابد، زیرا با گذشت زمان، مفصل شانه دچار سائیدگی و پارگی می‌گردد و غضروف ضعیف‌تر و انعطاف پذیری آن کمتر می‌شود.

نقص مادرزادی یا بیماری

استحکام استخوانی ضعیف، که باعث می‌شود احتمال دررفتگی شانه در بعضی از افراد بیشتر شود، می‌تواند خطر ابتلا به آرتروز شانه را نیز افزایش دهد. سایر بیماری‌های مادرزادی، اختلالات متابولیک و موارد نقرس یا آرتریت سپتیک نیز  می‌توانند خطر ابتلا به آرتریت را افزایش دهند.

جنسیت

برخی از انواع آرتروز در زنان بیشتر است.

سابقه خانوادگی

مانند قد و رنگ مو، احتمال ابتلای یک فرد به استئوآرتریت شانه نیز تحت تأثیر ژنتیک قرار می‌گیرد. در حالی که میزان  دقیق عوامل ژنتیکی در این بیماری هنوز به کامل شناخته شده نیست، اما احتمال ابتلای زنانی که مادرانشان مبتلا به بیماری استئوآرتریت شانه هستند، به استئوآرتریت بیشتر از زنانی است که مادرشان استئوآرتریت شانه ندارند.

در حالی که عوامل خطر فوق یک شخص خاص را مستعد ابتلا به آرتریت شانه می‌نمایند، اما سبب اصلی ابتلا نیستند: افرادی  بدون عوامل خطر بالا ممکن است به این بیماری مبتلا شوند و افرادی با تمام مشخصه‌های بالا ممکن است هرگز به این بیماری مبتلا نشوند.

این بیماری چه نشانه هایی دارد؟


علائم آرتریت شانه به تدریج پیشرفت می‌کنند؛ گاهی اوقات علائم استئوآرتریت شانه ممکن است به ظاهر بهتر شوند، اما دوباره بازگردند.

بسیاری از مردم در ابتدا علائمی مانند درد و سفتی شانه را به دلیل نداشتن ورزش یا پیری مشاهده می‌کنند. با این وجود، آرتریت شانه می‌تواند پیشرفت کند و در نهایت توانایی فرد برای لذت بردن از فعالیت‌های روزمره را از بین ببرد. در بعضی از موارد، تشخیص زودهنگام علائم و اصلاح مناسب فعالیت‌های فیزیکی فرد، می‌تواند پیشرفت علائم استئوآرتریت شانه را کند یا متوقف نماید.

در ادامه توضیح مختصری را در خصوص علائم و نشانه‌های مشترک آرتریت‌های شانه ارائه می‌دهیم.

حساسیت به لمس و درد مفصل

حساسیت به لمس و درد ناشی از استئوآرتریت معمولاً در پشت شانه قرار دارد و می‌تواند در محدوده حرکتی متوسط بیشتر از انعطاف پذیری شدید، احساس شود. افراد مبتلا به آرتریت متوسط تا شدید ممکن است درد ناخوشایندی را در شب تجربه کنند که باعث می‌شود نتوانند بخوابند. درد با تغییرات آب و هوایی ممکن است تشدید شود.

سختی و یا کاهش توانایی حرکت

علاوه بر درد، یکی از علائم مهم آرتریت شانه، کاهش محدوده‌ی حرکتی است، در این بیماری حتی حرکت "پسیو" با کمک دیگران انجام می‌شود.

کشیدگی شانه

هنگامی که شانه "کشیده می‌شود"، حرکت انعطاف پذیر در جهت مخالف به طور غیر منتظره و ناخواسته قطع می‌شود. کشیدگی شانه می‌تواند نشانه‌ای از استئوآرتریت باشد و اغلب با صدای تق یا قرچ‌ قرچ همراه است.

ایجاد صدای تق یا خرد شدن در شانه

احساس سوزش یا شنیدن صدای تق هنگام چرخاندن شانه می‌تواند نشانه‌ای از این باشد که غضروف سائیده شده است و نمی‌تواند مانع از سائیدگی استخوان‌ها شود. اصطلاح پزشکی برای این علامت، " صدای مفاصل یا کریپتاسیون" است.

ضعف و آتروفی یا تحلیل عضلات

بسیاری از افراد مبتلا به آرتریت شانه از حرکات دردناک و بلند کردن اجسام خودداری می‌کنند، که به نوبه خود منجر به تحلیل رفتن و ضعف عضلات می‌شود.

عدم فعالیت آن را بدتر می‌کند

بعد از مدت زمان طولانی غیرفعال شدن (مانند شب در خواب)، شانه ممکن است سفت شود و پس از بعضی فعالیت‌های سبک، بهتر گردد. درد شانه که پس از فعالیت‌های تکراری بدتر می‌شود ممکن است نشانه‌ای از بورسیت شانه باشد.

تورم

هنگامی که آرتریت باعث ایجاد سائیدگی بین استخوان‌ها می‌شود، بافت نرم اطراف آن ممکن است تحریک و متورم شود. تورم ممکن است در آرتریت شانه اتفاق بیفتد، هر چند می‌تواند کمتر از سایر انواع آرتریت، مانند زانو یا آرتریت دست باشد.

در بیشتر موارد، اما نه در همه موارد، علائم آرتریت شانه در طول ماه‌ها یا سال‌ها به وجود می‌آیند و از بین می‌روند، بدتر و تکرار می‌شوند. درد آرتریت شانه ممکن است پس از فعالیت‌های شدید مانند تنیس یا گلف شدیدتر شود.

راه‌های تشخیص این بیماری چیست؟


برای تشخیص دقیق این بیماری، تعدادی از ابزارهای تحقیقاتی مورد استفاده قرار می‌گیرند:

مصاحبه بیمار

پزشک در مورد فعالیت‌های کاری و شیوه زندگی و آسیب‌های قبلی به شانه از شما سؤال خواهد کرد. سپس او سؤالاتی را در مورد سابقه خانوادگی مطرح خواهد نمود و از شما خواهد خواست تا علائم، الگوی درد، محدودیت‌های حرکتی و همچنین اینکه چه چیزی باعث می‌شود درد شانه شما بهتر یا بدتر شود، را به طور کامل شرح دهید. علائم بیان شده توسط بیمار برای تشخیص و درمان مهم هستند.

معاینه فیزیکی

پس از مصاحبه با بیمار، پزشک شانه بیمار را به صورت فیزیکی بررسی می‌کند و نشانه‌هایی از قبیل علائم آسیب‌های قبلی، حساسیت و نقاط درد، و همچنین ضعف عضلانی را مورد توجه قرار می‌دهد. او همچنین میزان دامنه حرکتی غیرفعال یا پسیو (کمک) و فعال شانه را ارزیابی خواهد کرد. پزشک همچنین ممکن است مشکلاتی که در مفاصل دیگر وجود دارند را بررسی کند، زیرا ممکن است حاکی از وجود یک بیماری التهابی مانند آرتریت روماتوئید یا نقرس باشند.

تست

مشاوره بیمار و معاینه فیزیکی، اطلاعات کافی برای جلوگیری از آسیب شناسی‌های شانه برای پزشک ارائه می‌دهند. تست‌های بعدی معمولاً به عنوان بخشی از روند تشخیصی برای به دست آوردن اطلاعات بیشتر در مورد میزان آرتریت شانه و / یا رد کردن سایر علل احتمالی درد بیمار هستند.

  • تزریق یک بیهوشی موضعی. تزریق یک بیهوشی موضعی مانند لیدوکایین به طور مستقیم به مفصل گلنوهومرال یکی از مؤثرترین روش‌ها برای تست آرتریت است.
  • رادیوگرافی با اشعه ایکس. اگر فضای مفصلی در مفصل گلنوهومرال وجود داشته باشد، اشعه ایکس می‌تواند وجود آن را نشان دهد. از دست دادن فضای مفصل نشان دهنده از دست دادن غضروف است. رادیوگرافی همچنین می‌تواند خار استخوان‌ها و سایر نقص‌های موجود در سر استخوان بازو را نیز نشان دهد، نشانه‌ای از این که استخوان‌ها سعی کرده‌اند از دست دادن غضروف را با رشد استخوان اضافی جبران کنند.
  • MRI. اسکن تصویرسازی تشدید مغناطیسی (MRI) نیز می‌تواند به منظور ارائه جزئیات بیشتر انجام شود، زیرا این آزمایش تصاویری از بافت‌های نرم (رباط‌ها، تاندون‌ها و عضلات) و همچنین استخوان فراهم می‌کند. این تصویر دقیق‌تر از مفاصل شانه می‌تواند در صورتی که نتایج رادیوگرافی غیرقاطع باشند و یا اگر پزشک مشکوک باشد که این علائم ناشی از چیزی غیر از استئوآرتریت، مانند آسیب به لابروم شانه یا روتاتور کاف، هستند، بسیار مفید واقع شود.
  • تست‌های آزمایشگاهی. تست‌های آزمایشگاهی نمی‌توانند وجود استئوآرتریت شانه را شناسایی کنند، اما می‌توانند برای جلوگیری از مشکلات دیگر مانند عفونت یا نقرس که ممکن است موجب درد شانه گردند، استفاده شوند. ممکن است برای تست‌های آزمایشگاهی نیاز به گرفتن خون یا مکش مایع از مفصل شانه داشته باشند.

چگونه ساییدگی شدید و خفیف مفصل شانه را درمان کنیم؟


آرتریت شانه یک بیماری به تدریج دژنراتیو است که اثرات آن غیرقابل بازگشت هستند. درمان‌های مختلفی برای کنترل درد و کند شدن پیشرفت بیماری استفاده می‌شوند. آنها عبارتند از:

تغییر فعالیت ها و استراحت دوره ای

بعضی فعالیت‌ها و ورزش‌ها، بیماری مفصل شانه را تشدید می‌کنند. برای جلوگیری از درد، باید فعالیت‌های روزانه را اصلاح کنیم. ممکن است لازم باشد که از فعالیت‌هایی مانند بلند کردن اجسام سنگین، بریدن چوب، قایقرانی و همچنین فعالیت‌هایی که برای شانه دردناک و مضر هستند، اجتناب شود. انتظار می‌رود که صبح‌ها یا در ابتدای تمرین درد کمی در شانه احساس شود، زیرا مفاصل در این مواقع کمی شل می‌شوند. با این حال، زمانی که افراد درد استخوانی و یا سوزناکی احساس می‌کنند، نباید سعی کنند "همراه با درد" کار کنند. درد متوسط تا شدید شانه، نشانه‌ای از این است که مفصل نیاز به استراحت دارد.

کمپرس گرم یا سرد

استفاده از حرارت مرطوب، مانند پد گرم و یا چرخاب، به مدت چند دقیقه می‌تواند باعث شود که یک مفصل سفت شانه، کمی شل‌تر شود و انجام فعالیت را آسان‌تر کند. گذاشتن یخ روی مفصل شانه به مدت 15 یا 20 دقیقه پس از فعالیت، می‌تواند تورم را کاهش دهد و موجب تسکین فوری درد در این ناحیه شود. گرمایش یا سرمایش یک مفصل بر بهبود موقت نشانه‌های بیماری متمرکز است: این کار علل اساسی درد شانه را کاهش نمی‌دهد و به تنهایی عملکرد دراز مدت مفاصل را بهبود نمی‌بخشد.

بستن

اگر می‌خواهید به مفصل یک حمایت فیزیکی سطح بالا بدهید، می‌توانید از یک کتف بند مخصوص که برای بیماران مبتلا به آرتریت طراحی شده است استفاده کنید. با یک کتف بند، حتی زمانی که در طول روز در بیرون از خانه هستید، می‌توانید به شانه خود استراحت دهید. اگر تمام مراقبت‌های مورد نیاز شانه خود را به آن ارائه کنید، می‌توانید به فعالیت‌های معمول خود ادامه دهید.

داروهای آرتریت شانه

داروهایی که در زیر آورده شده‌اند می‌توانند برای کاهش علائم و کم کردن سرعت پیشرفت آرتریت شانه استفاده شوند. دکتر و بیمار باید در مورد مداوای بیماری بسته به شیوه زندگی بیمار، شدت درد و سابقه بیماری بحث کنند. عوارض جانبی بالقوه و تداخل با سایر داروها و ویتامین‌ها / مکمل‌ها نیز باید مورد توجه قرار گیرد.

  • مسکن‌ها. مسکن‌هایی مانند استامینوفن (به عنوان مثال، ماده فعال در تیلنول) عوارض جانبی نسبتاً کمی دارند و درد را از بین می‌برند.
  • داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی یا NSAID‌ها. بیماران مبتلا به درد متوسط تا شدید می‌توانند از داروهای ضد التهابی مانند آسپرین، ایبوپروفن (به عنوان مثال Advil)، ناپروکسن (مثلاً Aleve) یا مهارکننده‌های Cox-2 (به عنوان مثال سلکوکسیب) برای کاهش تورم و التهاب که علت شایع درد هستند، استفاده کنند. همچنین می‌توان از داروهای ضد التهابی موضعی مانند ژل ولتارن و پماد دیکلوفناک استفاده نمود.
  • مسکن‌های موضعی. این کِرِم‌ها را می‌توان به طور مستقیم بر روی شانه اِعمال کرد. کرم‌ها حاوی ضدعفونی کننده‌هایی مانند گالتریا و اکالیپتوس هستند که باعث تحریک انتهای عصب می‌شوند و مغز را از احساس درد در مفصل منحرف می‌کنند. این کرم‌ها اغلب بدون نسخه‌ پزشک به فروش می‌رسند و در اکثر داروخانه‌ها موجود هستند.

تزریق

دو نوع تزریق به طور معمول برای درمان درد شدید آرتریت شانه استفاده می‌شود: تزریق استروئید و تزریق اسید هیالورونیک.

  • هدف تزریق استروئید کاهش تورم و در نتیجه کاهش سفتی و درد شانه است.
  • هدف تزریق اسید هیالورونیک ایجاد روانکاری برای مفصل شانه است، زیرا اسید هیالورونیک مایع زلاله‌ای یا مایع مفصلی چسبناک را تقلید می‌کند که به طور طبیعی مفاصل را روانکاری می‌کند. تزریق اسید هیالورونیک نوعی درمان به نام Viscosupplementation یا مکمل روانساز است.

میزان تسکین درد با این روش‌های تزریق متغیر است. بسیاری از کارشناسان معتقدند تزریق استروئید و هیالورونیک به مفصل گلنوهومرال باید با استفاده از فلورسکوپی انجام شود. فلوروسکوپی (Fluoroscopy) یک روش تصویربرداری رادیوگرافی است که امکان انجام تزریق را در حین تماشای فیلم رادیوگرافی اشعه ایکس از همان موضع، برای پزشکان فراهم می‌کند، تا اطمینان حاصل کنند که تزریق به محل مناسب و به صورت دقیق انجام شده است.

فیزیوتراپی شانه

فیزیوتراپی شانهیک برنامه فیزیوتراپی که بر روی کشش و تقویت عضلات متمرکز شده و محدوده حرکت شانه را حفظ می‌کند می‌تواند برای بیمار مفید باشد. یک برنامه فیزیوتراپی باید به آرامی ادامه یابد تا بیشترین سود را برای بیمار داشته باشد. پزشک می‌تواند به شما توصیه کند که کدام تمرینات برای وضعیت فردی شما مناسب هستند، و لیستی از مناسب‌ترین تمرینات قدرتی و انعطاف پذیری، در اختیار شما قرار دهد.

الکتروتراپی

الکتروتراپی (Electrotherapy) برای کمک به کاهش درد و پاسخ به درمان طبیعی از طریق افزایش انرژی (الکتریکی، صدا، نور، مغناطیسی، دما) مورد استفاده قرار می‌گیرد. در حالی که بسیاری از بیماران مزایای فوری از روش الکتروتراپی احساس می‌کنند، عاقلانه است که این روش‌های منفعل را همانند داروهای ضد درد یا ضد التهابی در نظر بگیرید.

در واقع، روش الکتروتراپی روش کاهش درد یا کاهش التهاب است که باعث تسکین درد و التهاب می‌شود و تسکین و تحریکی کوتاه مدت ایجاد می‌کند که به شما اجازه می‌دهد که تا زمانیکه علت بیماری ترمیم شود، تا حد امکان راحت تر حرکت و فعالیت داشته باشید!

 روش‌های الکتروتراپی عبارتند از:

تمرین

هر نوع آرتریت در شانه می‌تواند باعث درد شدید شانه و محدودیت حرکت شود، و فعالیت بدنی را چالش برانگیز نماید. با این وجود، عدم فعالیت و تمرین می‌تواند باعث آتروفی عضلانی، بی ثباتی مفصل، دژنراسیون بیشتر مفصل و احتمالاً شانه‌ی منجمد (کپسولیت چسبنده) شود.

تحت هدایت یک متخصص طب فیزیکی، بسیاری از افراد مبتلا به آرتریت شانه می‌توانند از یک برنامه جامع تمرینات شانه‌ای استفاده کنند که شامل موارد زیر است:

  • شانه برای افزایش انعطاف پذیری در مفصل شانه و عضلات اطراف آن کشیده می‌شود.
  • تمرینات تقویت شانه برای تقویت عضلات اطراف شانه، از جمله عضلات تثبیت کننده کتف طراحی می‌شوند، و
  • تمرینات ایروبیک کم برخورد، که جریان خون سالم در سراسر بدن، از جمله مفصل شانه را تقویت می‌کنند.

تمرینات کششی و تقویتی همراه با تمرینات ایروبیک می‌توانند مزایای متعددی داشته باشند که از آن جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

درد را کاهش می‌دهند

ورزش باعث تقویت عضلات می‌شود و عضلات قوی‌تر حمایت بهتری را برای مفاصل فراهم می‌کنند. یک خطر آرتریت شانه‌ای این است که فرد از فعالیت‌هایی که موجب درد یا ناراحتی می‌شوند اجتناب می‌کند، و این باعث می‌شود عضلات شانه تحلیل روند. با تقویت عضلات اطراف شانه، از جمله روتاتور کاف و عضلات تثبیت کننده کتف، مفصل گلنوهومرال شانه، پایدارتر می‌شود. این ثبات می‌تواند به جلوگیری از جابجایی استخوان و همچنین حفاظت از استخوان‌ها از ضربه و سائیدگی،  در نتیجه کاهش درد کمک کند. ورزش همچنین آندورفین‌ها، یعنی مسکن‌های طبیعی بدن، را آزاد می‌کند.

دامنه حرکت و عملکرد را افزایش می‌دهند  

درد شانه می‌تواند یک فرد را از فعال بودن محروم کند، بنابراین مشکل درد مفصل را با سفتی ترکیب می‌کند که منجر به افزایش درد می‌شود. ورزش منظم به حفظ مفصل شانه و عضلات اطراف آن کمک می‌کند، در نتیجه عملکرد شانه را بهبود می‌بخشد.

غضروف سالم را تقویت می‌کنند

غضروف مفصلی نیاز به حرکت و مقدار مشخصی کشش دارد تا سالم بماند. مایع زلاله‌ای (سینویال) در غضروف مانند آب در اسفنج ذخیره می‌شود. هنگامی که از مفصل استفاده می‌شود، مایع زلاله‌ای از غضروف خارج می‌شود و مواد مغذی و روانکاری را به مفصل می‌دهد. به نظر می‌رسد مایع زلاله‌ای یک التیام دهنده و تقویت کننده محیطی برای مفصل است، در نتیجه التهاب را کاهش می‌دهد و عملکرد مفصل را تقویت می‌نماید.

به کاهش وزن کمک می‌کنند

ورزش همراه با یک رژیم غذایی مغذی و کم چرب می‌تواند به کاهش وزن کمک کند. در حالی که کاهش وزن برای افرادی که مبتلا به آرتریت شانه هستند بسیار ضروری نیست  اما کاهش وزن برای افراد مبتلا به آرتریت در مفصل‌های متحمل وزن (مانند زانو)، می‌تواند سلامت و تحرک کلی را بهبود بخشد و تحمل آرتریت شانه را آسان‌تر کند.

به حفظ عملکرد کمک می‌کنند

درد مزمن شانه می‌تواند مانع از انجام کارهای روزمره یا مشارکت در فعالیت‌های ورزشی و تفریحی شود. محدود شدن فعالیت‌های روزمره می‌توانند خسته کننده و گاهی ناامید کننده باشند. ورزش - همراه با احتمالاً اصلاح فعالیت‌های فیزیکی - می‌توانند به افرادی که آرتریت شانه دارند کمک کنند تا به بسیاری از فعالیت‌هایی که دوست دارند بازگردند، و در فعالیت‌های روزانه شرکت کنند.

جراحی آرتریت شانه

اگر علائم آرتریت شدید باشند و درمان‌های دیگر موفقیت آمیز نباشند، جراحی می‌تواند به بهبود بیماری کمک کند. جراحی‌ها برای از بین بردن استئوآرتریت شانه عبارتند از:

  • آرتروسکوپی شانه برای برداشتن قسمت‌های شل غضروف آسیب دیده.
  • استئوتومی شانه برای اصلاح زایده‌ی استخوانی و کاهش سائیدگی بین استخوان‌ها.
  • آرتروپلاستی شانه یا جایگزینی کلی مفصل، برای جایگزینی مفصل گلنوهومرال گوی و کاسه‌ای با یک مفصل مصنوعی.
  • جراحی همی آرتروپلاستی، یا جایگزینی جزئی مفصل، برای جایگزینی سر استخوان بازو. به کار گیری جایگزینی جزئی در مقابل جایگزینی کلی برای مفصل، تا حدودی بحث انگیز است.